Z uwagi na swoje właściwości GEOKRATA TABOSS sprawdza się doskonale podczas wszelkich prac drogowo-ziemnych.

Ogólne zastosowanie geokraty:

-drogi - remonty,
-drogi gruntowe, ścieżki leśne - remonty,
-drogi leśne i tymczasowe,
-ogrody,
-erozja skarp,
-parkingi,
-podbudowy,
-drogi kolejowe,
-mury oporowe,
-podbudowy rurociągów i kanałów,
-nadbrzeża,
-rekultywacja i umocnienia skarp,
-wały przeciwpowodziowe,
-ochrona linii brzegowej.

Wprowadzenie do praktyki inżynierskiej nowych materiałów geosyntetycznych znacznie rozszerzyło możliwości projektowania obiektów geotechnicznych i hydrotechnicznych. Koncepcja polegająca na zamknięciu zasypowych materiałów konstrukcyjnych wewnątrz lekkiego, przestrzennego i elastycznego, a jednocześnie optymalnie wytrzymałego geosyntetyku umożliwiła nowe podejście do projektowania i realizacji konstrukcji służących do stabilizacji i wzmacniana gruntów.

Opisany poniżej geosyntetyczny system komórkowy TABOSS nazywany również komórkowym systemem ograniczającym, znajduje szerokie zastosowanie:
- do wzmacniania słabych podłoży gruntowych.
- rozwiązywania problemów konstrukcyjnych w złożonych warunkach
gruntowo-wodnych dla stromo nachylonych skarp i zboczy,
- ubezpieczenia rzek, kanałów i zbiorników wodnych,
- budowy nasypów i systemów drenażowych przy obiektach budowlanych.

Podstawowy element systemu stanowią sekcje geosiatek komórkowych (nazywanych również geokomórką, geokratą) zbudowane z kilkudziesięciu odpowiednio połączonych (spawanych
ultradźwiękowo) taśm z polietylenu o wysokiej gęstości. W pozycji rozłożonej układ połączonych taśm tworzy formę z elastycznej struktury przypominającej "plaster miodu", który można wypełnić określonym materiałem; w pozycji złożonej sekcję tworzy warstwa kilkudziesięciu taśm polietylowych.

Sekcje produkowane są w różnych wielkościach i rozmiarach komórek.Mechanizm pracy systemu w
układzie poziomym jest następujący:
Po rozłożeniu sekcji geokraty na odpowiednio wyrównanym i
wyprofilowanym podłożu , wypełnieniu i odpowiednim zagęszczeniu
materiału zasypowego (tłuczeń, żwir, pospółka, piasek, żużel, itp.)
poddajemy ją określonemu obciążeniu.

Naprężenie przekazywane od koła pojazdu (lub innego obciążenia) powodują wzrost naprężeń pionowych w materiale wypełniającym komórki geokraty, co z kolei wywołuje wzrost sił parciana na ściany komórek. Elastyczna taśma przejmuje część tych sił, a pozostała ich część napierając na sąsiednie komórki przyczynia się odpowstania w nich sił odporu (parcia biernego).

Komórki współpracując ze sobą w przestrzennej strukturze geokraty powodują stałe dogęszczanie materiału wypełniającego geokratę i wciągają do współpracy duże powierzchnie podłoża, co znacznie redukuje wielkość naprężeń pionowych przekazywanych lokalnie na podłoże ("zjawisko mostu").

Wzajemne blokowanie się komórek praktycznie uniemożliwia przesuwanie się segmentów geokraty i ogranicza jej nierównomierne osiadanie.

Prawidłowo zamontowany system tworzy podbudowę działającą jak półsztywna płyta, rozkładająca pionowe obciążenia na naprężenia boczne, redukując ciśnienie kontaktowe w podłożach gruntowych oraz ugięcia pionowe, a także ogranicza osiadanie nawet na bardzo miękkich gruntach.

W konsekwencji zastosowanie geokraty umożliwia uzyskanie następujących efektów:
-redukcja grubości konstrukcji drogowych w porównaniu do rozwiązań konwencjonalnych dzięki eliminacji głębokiej wymiany gruntu,
-znacznie zwiększenie odporności materiałów wypełniających geokratę na ścianie w wyniku ich zamknięcia, ograniczenia i znacznego zagęszczania wewnątrz komórek,
-zmniejszenia osiadania spowodowanego naturalnym zagęszczaniem oraz ograniczenie bocznych przesunięć kruszywa wypełniającego geokratę,
-zmniejszenie naprężeń przekazywanych na podłoże gruntowe od obciążenia użytkowego oddziaływującego na nawierzchnię w wyniku rozkładania skoncentrowanych obciążeń na sąsiadujące komórki geokraty,
-stworzenie konstrukcji drogowej o określonej nośności, z której wody deszczowe nie muszą być odprowadzana (kanalizacja, system spływów powierzchniowych), wierzchnią warstwę stanowią materiały sypkie umożliwiające filtracje wód deszczowych poprzez warstwy podbudowy.

Powszechnie znane (w kontekście ostatnich tragicznych wydarzeń związanych z powodziami w Polsce jest negatywne zjawisko zmniejszenia terenów o wysokiej retencji wodnej, niekontrolowane i nieprzemyślane do końca utwardzanie nawierzchni i w konsekwencji zwiększenie współczynników spływu oraz pojawianie się (przy deszczach nawalnych, które ostatnio jak państwu wiadomo występują coraz częściej) przepływów deszczowych, których bezpieczne odprowadzenie do środowiska nie jest możliwe.

O ile w Polsce ten negatywny trend rozważany jest jak na razie jedynie teoretycznie, o tyle w niektórych państwach unii Europejskiej (kraje Beneluksu) regulacje dotyczące rozbudowy infrastruktury drogowej i jej wpływu na gospodarkę wodną pod kątem zwiększenia retencji
powierzchniowej posiadają umocowanie legislacyjne. Mówimy oczywiście o drogach dojazdowych, lokalnych, leśnych (o niewielkim natężeniu ruchu).

Generalnie o wartości użytkowej konstrukcji drogowej wzmocnionej geotekstyliami decydują oprócz warunków geologiczno-inżynierskich także czynniki techniczne takie jak rodzaj użytego kruszywa i jego współpraca z geotekstyliami, wytrzymałość, wydłużalność i tekstura geotekstyliów, ich wodoprzepuszczalność i zdolność separacji oraz obciążenia i częstotliwość ruchu pojazdów.

Na drogi, fundamenty i nawierzchnie w zależności od czynników technicznych jako warstwę podścielającą system TABOSS zaleca się stosowanie geowłóknin termozgrzewalnych (np. Typar) odpornych na działanie promieniowania UV.

Kryterium doboru geowłóknin podścielających będzie zdolność separacyjna, drenażowa, filtracyjna oraz wytrzymałościowa.

Geowłóknina zapobiega "wtłaczaniu" drobnych cząsteczek podłoża w zagęszczony materiał zasypowy wypełniający komórki geosiatki. Zjawisko to występuje pod działaniem sił ssących od cyklicznych obciążeń przy obecności wody w porach gruntu geowłóknina więc skutecznie zapobiega powstającej w wyniku tego zjawiska erozji wewnętrznej gruntu oraz rozgęszczaniu warstw konstrukcyjnych.

Ze względu na fakt, że komórkowy TABOSS ma przede wszystkim zastosowanieprzy wzmacnianiu słabych podłoży gruntowych dla których CBR<3% oraz konieczność przenoszenia obciążeń statycznych i dynamicznych przy doborze geotekstyliów podścielających należy kierować
się następującymi kryteriami:

gdzie:
O95<d50 jeśli U<18 O95 - średnica efektywna geowłókniny
O95>d50 / U jeśli U>18 d50 - średnica gruntu podłoża
U - wskaźnik różnoziarnistości gruntu

W praktyce ponad trzyletniego stosowania geokraty TABOSS do wzmacniania słabych podłoży gruntowych, wykorzystywano ją zarówno jako element budujący konstrukcję drogi z ulepszonymi nawierzchniami asfaltowymi (nawierzchnie sztywne), warstwę składową układu nośnego dla lokalnych dróg dojazdowych, tymczasowych duktów na placu budowy itp.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, wzmocnienie podłoża geosyntetykami powinno być zaprojektowane indywidualnie z uwzględnieniem cech gruntów,
właściwości technicznych geosyntetyków oraz możliwości uzyskania wymaganych charakterystyk podłoża.

W zależności od charakteru drogi, stopnia rozpoznania warunków hydrogeologicznych i geologiczno- inżynierskich analizę techniczną zakładanych rozwiązań opiera się na poszukiwaniu paraleli i analogii przyjętych wcześniej rozwiązań, obliczeń algorytmicznych w
oparciu o hipotezę rozkładu naprężeń dla półprzestrzeni sprężystej lub budowę modeli
numerycznych układu w przestrzeni.

Jednak jako najbardziej sugestywny i najbliższy stanowi faktycznemu, przekonywujący efekt zastosowania systemu TABOSS pragnąłbym bardzo krótko przedstawić wyniki badań polowych przeprowadzonych przez pracowników naukowych Politechniki Wrocławskiej. Wszakże analiza
empiryczna jest zawsze bliższa rzeczywistości aniżeli wszelkiego rodzaju założenia i modelowanie, będące mimo wszystko sferą a'priori.

Wyobraźmy sobie następującą sytuację:

Leśna droga gruntowa na podłożu rodzimym, której nośność jest bardzo niska (0-0,6 m pospółka zmieszana z gruntem rodzimym; 0,6 - 1,2 m warstwa torfu podścielona warstwą piasku średniego, nawodnionego w stanie średnio zagęszczonym).
Podłoże jest bardzo słabe i odkształcalne.
Droga w trakcie wieloletniej eksploatacji (samochody ciężarowe transportujące drzewo, samochody PSP) musiała być corocznie naprawiana i wyrównywana.
Powierzchniowe dosypywanie warstw żwiru niewiele poprawiło nośność nawierzchni.Tak właśnie wyglądała sytuacja w lesie w Nadleśnictwie Węgliniec, gdzie dr inż. Olgierd Puła i dr inż. Andrzej Piotrowski z Instytutu Geotechniki i Hydrotechniki Politechniki Wrocławskiej wiosną 2000r. wykonali badania porównawcze modułów odkształcenia podłoża.

Wnioski wypływające z nich są bardzo krótkie:
-ułożenie warstw pospółki na gruncie rodzimym nie powoduje istotnego wzrostu nośności (grubsza warstwa torfu poniżej górnej, okresowo dogęszczanej warstwy nawierzchni),
-zastosowanie geowłókliny TYPAR SF 49 i geokraty TABOSS (10 cm, "małe komórki") oraz pospółki spowodowało blisko trzykrotny wzrost nośności drogi.